Kundiman/IV

Ngunit kayo’y kadalasa’y sa hirap nagsama’t nagkaisa,
bahagya sa ginhawa. At iiwanan mo na lamang siya
kapagdaka? Nagluwal siyang nag-iisa, mistulang
pasyente’t doktor sapagkat sa panahong iyo’y wala
kang pera’t kumadronang madukot sa sandali
ng kanyang pangangailangan; nagpuyat siya sa
panahong ang sakit ng iyong katawa’t kaluluwa ay
ikinalayo ng kaibigan; nagtika sa panahong naghanap
ka ng ibang kandungan sapagkat iyon, wika mo, ang
mga misteryo ng laman. Sa madaling sabi, siya’y isang
mistulang aso na tapat na tumanghod sa itinapon
mong buto ng pansariling piging.

Ang lalaki’y hindi makasagot, at tulad ng nasukol na
hayop na nanalasa sa bukid, ay mapapalag na parang
biktima sa pangil ng bitag: Anong gusto mong gawin
ko? Naranasan mo na ba ang umibig nang wagas?

Tunay, lahat ay bayani sa sariling tingin.

Advertisements
This entry was posted in Una Furtiva Lagrima. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s