Propesor/II

Nakita ko ang propesor emeritus na naghihintay
ng sundo sa bukana ng gusali, sa harap ng FC parking
lot: pagod na nakaupo sa silyang ipinaubaya ng isang
batang gwardiya, lungayngay ang ubaning ulo ng pilit
na pinaglalabanan ang matinding antok na lumalakap
sa mata, habang ang mabagal na tibok ng puso’y
nagsusumamo kumbaga sa sakiting tuhod na konting
panahon na lamang ang ipagtitiis at maililipat na muli
ang mga buto sa malambot na kutson ng kanyang
Luis Katorse’t maiibsan na ang kirot ng katawan.
Siya, naaalala ko pa rin, ay binigyan ng plake ng
unibersidad, at hindi ko lamang matiyak kung ang
buong seremonya ng pagpupugay ay tumiim sa
kanyang paglilimi sapagkat nasilip ko sa likod ng
kanyang sanglas ang pikit na mga mata, at narinig ang
mahinang paghihilik.

At ang mga batang estudyante na nagmamasid ay
mag-aanasan:
Sino ba ang matandang iyon?

At ako, na alagad ng salita, ay mag-aapuhap ng salita.

From Una Furtiva Lagrima, 1993

Advertisements
This entry was posted in POETRY OF EDEL GARCELLANO, selected by G.Y. Guillermo. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s