Propesor/XIII

Marahan siyang kumilos, may numero bawat bigwas
ng daliri upang, aniya, hindi siya makasugat ng
damdami’t ang kausap ay hindi maging mailap sa
sinalitang bitag. Maikli ang kanyang mga buhok,
sapagkat wala siyang dapat itago/ipanimdim; makinis
ang kanyang kutis, sapagkat wala siyang bahid
ng dumi na ikaliligalig ang bawat sumasalubong; wala
siyang mabigat at madugong dila, sapagkat ang mga
kaisampuso’y kailangang guhitan ang mga noo.
Ano’t anuma’y siya’y tigib ng kagalinga’t
pagkamaginoo, at sinumang magsasabi na wala siyang
pakundangan sa madla ay nagdaragdag lamang
ng inhustisya sa mundo.

Ngunit ano itong hakahaka na isa siyang pasista
sapagkat makintab ang kanyang sapatos at malinis
ang mga kamay sa panahong ang lahat ay nalulublob
sa putik, malusog ang katawa’t umaapaw sa ngiti ang
kanyang mga labi sa panahon ngayon ng pagdarahop
at paglalamay sa mga kinulimbat at linapastangan?

From Una Furtiva Lagrima, 1993

Advertisements
This entry was posted in POETRY OF EDEL GARCELLANO, selected by G.Y. Guillermo. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s